Terug naar overzicht

PRACHTARTIKEL IN TUBANTIA OVER NICK SLOT

Wordt de personage die Nick Slot speelt in Oale Böt zijn allerlaatste hoofdrol?
Stephan Scheper (TC Tubantia) had een indrukwekkend interview met de artistiek leider van Hydra Theater en schreef een prachtartikel. Foto © Cees Elzenga

PRACHTARTIKEL IN TUBANTIA OVER NICK SLOT

Regisseur Nick Slot (53) uit Oldenzaal ‘danst met de dood’: ‘Ik heb een humortumor’

OLDENZAAL - Persoonlijker dan ‘Oale Böt’ kan het voor Nick Slot niet worden. De regisseur is ongeneeslijk ziek en dat is ook de reden dat zijn laatste kunstje voor Hydra Theater in het teken staat van afscheid nemen.

Stephan Scheper 01-10-22

Het is een heftig verhaal dat Nick Slot (53) te vertellen heeft. Meestal doet hij dat met een onvoorstelbare kracht en positiviteit. Maar soms grijpt de emotie hem bij de strot. Bijvoorbeeld als hij vertelt over het aangrijpende I’m not gonna miss you, het laatste nummer dat de Amerikaanse zanger/gitarist Glenn Campbell schreef voordat de dementie hem volledig in de greep kreeg. Een ziekte die ook een belangrijke thema is in Oale Böt. Hij maakte zijn eigen vertaling van dit liedje. ‘Jij bent de laatste persoon waar ik van zal houden, je bent het laatste gezicht dat ik me kan herinneren. En het mooiste van al, ik zal je niet gaan missen. Zal je niet gaan missen.’

Een tekst met een dubbele betekenis, die niet alleen knetterhard binnenkomt bij iedereen die te maken heeft gehad met dementie, maar ook bij mensen die te vroeg dierbaren zijn kwijtgeraakt. De gedreven theatermaker weet als geen ander hoe dat voelt.

Ruim vier jaar geleden overleed zijn vriendin Sandra (‘Mama Hydra’) na een ziekbed van anderhalf jaar. Tien dagen later overleed haar vader. Slot moest daarna ook afscheid nemen van zijn moeder, zijn broer en zijn schoonmoeder. „Ik heb de afgelopen jaren verschillende vormen van dood gezien. Uiteindelijk gaat iedereen op zijn of haar eigen manier.”

Slecht nieuws

Veertien maanden geleden kreeg Slot te horen dat hij zelf ongeneeslijk ziek is - longkanker. „Dan ga je wel even anders tegen het leven aankijken”, zegt hij met gevoel voor understatement. Hij had net een cursus gevolgd bij Leendert Vriel. Een week nadat hij daar klaar mee was, kreeg hij zelf het slechte nieuws. „Ik heb ze bij Leendert Vriel meteen laten weten dat ik voorlopig even niet kom. Het leven geeft me steeds meer het idee dat het altijd anders loopt dan je had verwacht.”

Natuurlijk was er veel boosheid en verdriet na het overlijden van Sandra. „Maar ook toen al had ik heel snel zoiets van: oké, wat gaan we ermee doen? Ik heb geen zin om verbitterd te zijn. En ik wil geen energie steken in woede of angst. Die is er wel. Maar ik ben een positief mens. Ik heb een humortumor. Lachen en vrolijk worden is een goed medicijn. Daar komt een stukje wilskracht bij kijken. Maar voor een groot deel zit dat in mij. Ik ben ook niet bang voor de dood. De weg er naartoe is beangstigend, maar de dood zelf niet. De dood was er altijd al. Toen ik geboren werd, was die er al.”

Dat hij een nieuwe liefde vond, overkwam hem. Slot is er blij mee: „We zijn gaan samenwonen, ik ben verhuisd en we hebben een hond genomen. Niet met het idee ‘wat als…?’. Nee, ik ben blij met mijn nieuwe huisje. Voor mij is dit een nieuwe start. Een nieuwe blik op het leven. Het was een verwarrende periode, waarin geluk en verdriet hand in hand gingen. Ik ben heel erg gelukkig dat ik weer verliefd mocht worden. Is dat niet te vroeg, wordt er soms gezegd. Moet dan te laat zijn? Staat daar een bepaalde termijn voor? Voor mij was dit een heel leerzame ervaring. Het heeft me een stuk levenswijsheid gebracht. Wat mag je naast elkaar laten bestaan? Rouw en verliefdheid kunnen samengaan.”

Afscheid nemen

Aanvankelijk zou dementie het thema worden van Oale Böt. Hoewel die ziekte nog steeds een belangrijk onderdeel is van de voorstelling, komt daar nu Slots ziekte bij. „Ik had steeds meer het gevoel dat ik een verhaal te vertellen heb. Kanker staat voor fysiek lijden, met name voor jezelf. Bij dementie gaat het om geestelijk lijden, ook de omgeving. Het zijn twee totaal verschillende vormen van afscheid nemen. Aan het eind van de voorstelling wordt de vraag gesteld: wat is erger, dementie of kanker? Je hoeft hem niet beantwoorden. Maar het is goed om erover na te denken.”

De artistiek leider benadrukt dat Oale Böt geen therapeutische maar fictieve voorstelling is met heel persoonlijke ervaringen. „Hoe heb ik geleefd totdat ik kanker kreeg? De mensen die mij goed kennen, zullen mijn waarheden ook ontdekken. Ik heb de rekening opgemaakt en heb nergens spijt van. Door alles wat ik meegemaakt heb, ben ik geworden wie ik nu ben. En daar ben ik heel tevreden mee. Ik vecht ook niet tegen de kanker. Ik dans met de dood. Hoe mooier ik dans, des te langer de dood mij de leiding laat nemen. Ik voel me goed. De tumoren zijn kleiner geworden. Ik ga lekker door totdat ik weer ziek word. Ik hoef geen medelijden. Lijden, dat doe ik zelf, dat hoeft een ander niet te doen. Ik hoop wel dat er iemand met me meeleeft.”

Relativeren gaat Nick Slot prima af. „Wat is lijden? Hoe moet zijn om nu in Ter Apel buiten te moeten slapen, omdat niemand je wil hebben? Ik ben een geluksvogel, omdat de immunotherapie bij mij wel aansloeg. Bij Sandra was dat niet het geval. Omdat ik kan relativeren, wordt het draaglijker. Dit is de laatste keer dat ik de hoofdrol kan spelen. In de voorstelling begin ik achter een rollator en eindig ik in de rolstoel. Dat moet ook wel, want ik word snel benauwd en vermoeid. Ik wil er een leuke voorstelling van maken, met humor. Mijn dochter Meg zingt het liedje Ie hebt ok altied wat!. Hydra is mijn familie. Daar krijg ik meer energie van dan dat ik erin stop. Mijn vrienden Erwin en Aljan hebben in deze voorstelling allebei een dialoog met mij. Je bepaalt zelf hoe vervelend je het maakt als je sterft. Ik heb liever zelf de regie in handen dan dat ik het me laat overkomen.”

Geen taboe meer

Mede door de vele boeken die hij las over rouw en het stervensproces is de dood voor hem geen taboe meer. „Ik geloof niet in God, maar volgens mij is er nog wel iets na de dood. Wij worden weer sterrenstof. Vallen in moleculen uit elkaar die overal naartoe gaan. Maar ik denk dat de ziel doorleeft. Ik geloof in de energie die in je zit. Die blijft na je dood bestaan, gaat ergens anders in zitten.”

De locatievoorstelling Oale Böt voert de bezoekers door de stadsparken van Oldenzaal. De speeldata zijn vrijdag 7 oktober, zaterdag 8 oktober en zondag 9 oktober. Prijzen en speeltijden op stadstheaterdebond.nl

VETTE VRIENDEN

Draag je ons een warm hart toe en kun je 25 euro missen, wordt dan één van onze Vette Vrienden!

VETTE VRIEND WORDEN

Contact

E-mail naar info@hydratheater.nl